"შემომეკითხა" - როგორ ეტევა კომიქსში ომი, დიქტატურა და იუმორი

“უცებ შემომეკითხა”, “ჰოლოკოსტზე ასე თხრობა თუ შეიძლებოდა, არ წარმომედგინა” - მკითხველის ასეთ კომენტარებსაც წააწყდებით სამასგვერდიანი გრაფიკული რომანის შეფასებებში, მიუხედავად იმისა, რომ მასში სალაღობო არაფერია. “დღეს, როცა ყურადღების გაფანტულობის ეპიდემიაა და ხალხი სულ უფრო ნაკლებ წიგნს კითხულობს, მგონია, რომ კომიქსი თითქოს საპირისპირო საქმეს აკეთებს: მეტად კონცენტრირებული ხარ, ილუსტრაცია გიტაცებს და მისი თანმხლები ტექსტიც გაინტერესებს. თითქოს უფრო ადვილად კითხულობ - რაგინდ მტკივნეული თემაც უნდა იყოს”, - გვეუბნება კომიქსების გამომცემლობა “მატარებლის” დამფუძნებელი, მწერალი და მთარგმნელი მიხეილ ციხელაშვილი. “მატარებელმა” უკვე გამოსცა რამდენიმე გახმაურებული კომიქსის ქართული თარგმანი და ორიგინალური ქართული კომიქსიც - მათ შორის, მინდია არაბულის კომიქს-პოეზია “საუკუნო უკუნი”, რომელიც აერთიანებს ირონიით მოთხრობილ ამბებს სიკვდილის შიშსა თუ სევდაზე, ნატვრებზე, რომლებიც არ ასრულდა, ბრაზზე, რომელიც “ასჯერ უფრო მწარეა”, ვიდრე სპეცრაზმელისგან გამოსროლილი “წიწაკა და გაზი”. "თუ არ იცი, სად წაიღო...