„გლოვის თანამედროვე რიტუალი“. უკრაინელები ტატუებს იკეთებენ დაღუპული ახლობლებისა და ოკუპირებული სახლების სახსოვრად

ნატალია ლიპეი 66 წლისაა. მისი ვაჟი, ვიქტორი 2022 წელს დაიღუპა. კიევში, მაიდან ნეზალეჟნოსტიზე მდებარე დაღუპულთა მემორიალთან, ნატალია თავის პირველ და ერთადერთ ტატუს გვაჩვენებს: “ეს ჩემი შვილის ბრიგადაა - 79-ე. მე-10 სადესანტო-მოიერიშე. ეს მათი - შევრონია. ეს კი მოსახმობი ნიშანი „ამიგო“, - ამბობს დაღუპული ჯარისკაცის დედა, - "მეგონა, რომ როცა ამას გავიკეთებდი, ჩემი შვილი ყოველთვის გვერდით იქნებოდა. არა იმ სახლში, სადაც ახლაა, არამედ ჩემ გვერდით. და შევძლებ მის ჩახუტებას”. ნატალია თავის სვირინგიან ხელს იხუტებს და ტირის. მეორე ხელზე კი ყოველდღე ახალ რიცხვს წერს - ასე ითვლის შვილის გარდაცვალებიდან გასული დღეების რაოდენობას. ტატუს ოსტატი ვალერია, რომელსაც თვითონაც აქვს ხელზე წარწერა „უკრაინკა“, ჰყვება, რომ სრულმასშტაბიანი ომის დაწყების შემდეგ მსგავს ტატუებზე მოთხოვნა რამდენჯერმეა გაზრდილი: “ყველა მათგანი სიმბოლური და ავთენტიკურია, დაკავშირებული უკრაინულ სიმბოლიკასთან იმის დემონსტრირებით, რომ უკრაინელი ვარ, რომ ეს ჩემია”. „ეს ჩვენი კულტურის ცენტრალური სახლია! ეს ჩემი ბავშვობისა, სიყმაწვილი...